• The Corner.

    3 nov 2019
  • THE CORNER. HOOFDSPONSOR; W. STEENVOORT MONTAGE BEDRIJF & LUCHTMECHANIEK.

    Er is enige moed en betrokkenheid voor nodig om een uitnodiging te aanvaarden als je gevraagd wordt om zitting te nemen in een commissie die er voor moet gaan zorgen dat onze club weer een waardige leiding en sturing heeft. Wát een hele lange zin hé, en dat zonder een komma of welk taalteken dan ook, of had dat wel gemoeten? De aangewezen personen om die commissie te vormen zijn uiterst terughoudend, maar wel voortvarend.  In de situatie waar wij nu in zitten is het wel belangrijk dat er gang in blijft zitten. Ik kan u melden dat er mensen zijn gevraagd om de eerste stappen te gaan zetten.
    Dat is natuurlijk goed om te horen. Ik hoor trouwens van steeds meer mensen, zo’n beetje van rond mijn leeftijd, dat zij stoppen met hun dagelijkse werk en dús genoeg tijd hebben om nóg een keer, voor een niet al te lange periode, iets te gaan doen voor de vereniging. Mensen met veel ervaring en kennis. (Ik praat trouwens gewoon met Gerben Voois en zwaai naar Rob de Jong als ik die tegen kom.) Namen zijn er genoeg, te veel om op te noemen, maar namen noemen dat doen we niet.

    Afspraak is afspraak, er is al genoeg gelekt. Het is ten slotte een vertrouwenscommissie en die komt zelf wel met namen naar buiten. Zelfs mijn bron, die de laatste tijd opvállend weinig te melden heeft, ik mag wel zeggen niks, weet niets van namen.
    Wat wij nodig hebben is moed en leiderschap. Motivatie en gedrevenheid zou ook een mooie bijkomstigheid zijn. Je moet er zin in hebben als je erin stapt en er plezier aan beleven. Dat staat voor op. Als je dat kunt bereiken met de personen om je heen, die dat ook hebben en uitstralen, gaat het de goede kant op. Dáár moeten we naar streven, dáár moeten we naar toe. Het plezier in het voetbal in het vorige seizoen was na de winterstop ver te zoeken. Hoe leuk is het nu? De resultaten zijn goed, de spelers doen hun best, trainen met plezier en ze vinden het leuk om lekker te ballen met elkaar. Het kan altijd beter en dat zou ook moeten kunnen met deze spelersgroep. Menig trainer van andere clubs in onze poule is jaloers op onze Hoekenaren en ook een beetje op die kleine, dekselse dribbelaar, Ersin Korkmaz. (Heb ik gehoord hè, op de WOS Langs de Lijn sportuitzending.) Hij is echt lekker bezig hoor. Is vaak aan de bal met het risico om hem ook te verliezen en dat gebeurt wel eens.

    Als hij de bal kwijt is probeert hij wel zo snel mogelijk zijn tegenstander op te jagen. Dat mag ik maar graag zien.  De eerste helft was het helemaal naadje, echt niks. Hier zou zelfs redder in nood Dikkie Advocaat niks mee kunnen. Soms werd door beide centrale verdedigers de bal breed gespeeld: of in de voeten van de tegenpartij en dan weer een bal twintig meter áchter een speler tot over de achterlijn. Onze hoofdtrainert maakte het onze spelers effe duidelijk in de pauze en de reacties van het hele team hebben we gezien. Het moet gezegd, met een béétje veel geluk, een mooi eigen doelpunt en met een lucky bal, stonden we na de rust opeens met 1-2 voor. In ónze pauze, in de kantine, met vd Ende en de zwagerts v Z, kwamen wij gelijk al op een achterstand te staan. Ik bestelde drie koffie en een thee. 'Welke smaak?', vroeg de vriendelijke dame achter de bar. 'Mag ik even in uw doos kijken welke smaken u heeft?', hoorde ik iemand opwindend gillen achter mij. Die vriendelijke dame kreeg een hoofd als een rode bosbes. De verrukkelijke kop thee werd tot de laatste druppel opgedronken! Na de 1-2 werd het zelfs 1-3 en in de laatste minuut kregen we nog een pingel, 1-4!

    Gelukkig werd het mindere spel van de eerste helft rechtgezet met beter voetbal. Misschien kwam dit ook door de andere scheidsrechter of was dit dezelfde met een nieuwe outfit? Voordat de 1-0 viel had hij trouwens wel moeten fluiten voor een overtreding op Jesper Warbout. Maar goed, we hebben weer een driepunter en daar gaat het om. Er waren drie invallers en van alle drie die invallers zullen hun aanwezige opa's vet trots zijn geweest. Eén van die grootvaders had aan het eind van de wedstrijd zelfs twéé kleinzoons op het veld staan! Dan kun je toch niet meer stuk? Tijdens de ochtendsessie met koffie kon vriend Ben niet meer stuk en waren er alleen maar pluspunten. Het was weer druk, gezellig en de meeste hadden weer veel praatjes. Er stond weer een vertrouwd persoon in de keuken van Theo, wat een hele eer is, en dat was het kersverse ere lid Karina.

    Onze Ben Rijkzwaan vd Ende – dát is tie, van die doos - had eigen gehaald gebak want hij is jarig geweest. Lekker hoor. Er was nog gebak over en die was voor de dames in de fan shop. Het plan was om ze eerst in de andere kamer te brengen, maar daar zaten ze allemaal aan de laatste druiven van kweker Ton. Ik weet zeker dat hij die druiven niet zelf heeft gekrent met die grote, dikke vingers van hem. Wij scoorden ook een drie punter met dat gebak bij onze enige echte K3. Zij zijn inmiddels al aan hun derde kledinglijn bezig sinds de SC is opgericht. Zo blijf je wel in de weer met al die tassen en new fashion en trends. Het ziet er overigens wel piekfijn uit allemaal. Een compliment waard en niet alleen voor de K3. Alle spelers, van jong tot oud en van minder beter dan goed lopen er echt mooi bij. Ook alle trainerts, onbezoldigde assistenten, leiders en jeugdopleiders hebben een prima uitstraling. Alleen daarom al zou het zo moeten zijn dat wij een volwaardig bestuur hebben met moed en leiderschap.  

    Het was een mooie dag.  o-j